یاد داشت های فرازو

نام جاوید وطن

shanbehzadeh — Fri, 18 Dec 2009 23:07:40 GMT

اولین سرود ملی ایران در زمان قاجار توسط ژان باتیست لومر فرانسوی ساخته شده. به تازگی روی این ملودی شعری از آقای بیژن ترقی گذاشته و اجرا شده است. داشتم بهش گوش میکردم. عجب شعر جالبی بود.خیلی خوشبینانه بود و پیش خودم میگفتم میشه یه روزی ایران آینطوری داشته باشیم.همینطور توی فکر بودم که یاد زمانی افتادم که میرفتم تهرون.بعدش از روی شعر آقای ترقی کپی کردم و بر روی ملودی لومر شعر گفتم. البته لازم به توضیحه که بهتون بگم که مو اصلا از شعر وشاعری چیزی حالیم نی ولی یه چرت وپرتی نوشتم .

اینم از شعر:

نام جاوید وطن

نا امیدم وطن

وطنم های وطنم

در اومد من پدرم

پدرم های پدرم

همه یک رنگ ونشان

همه آریایی نژاد

موها همه بلوند

نداریم عرب و لر

همه کارها کساد

دولتش در فساد

نداریم نژاد پرست

وقتی میرم پایتخت

اوقاتها همه تلخ

زندگی های سخت

مردومون توی صف

وفتی نگام میکنن

همه بهم میگن سیاه

یکی میگه واکس شفق

یکی میگه آهای داداش

رنگ این یارو رو باش

وقتی که حرف میزنی

بهت میگن شهرستونی

بین ما ها چه میکنی

ما هستیم آریایی نژاد

نداریم سیاه نژاد

یکی میگه چقدر سخته

رنگت مثل ذغال اخته

بهت میگن آنگولایی

تو بچه ی کجایی

لهجت خیلی خفنه

لباست مثل کفنه

وقتی به خارج میای

میگی به ایرونی سلام

میگه وای سلام چیه؟

بجای سلام درود

به جای حرف راست دروغ

خالی بندی کم ندارن

سر هم کلاه میزارن

وطنم های وطنم

در اومد من پدرم

اما خیلی دوست دارم

shanbehzadeh — Wed, 09 Dec 2009 23:33:32 GMT

یکی از بهترین داستانها زردعلي ازسهراب اقا سلطان

اين داستان كوتاه در وزارت ارشاد اجازه چاپ نگرفت تا اينكه نويسنده ملزم شد هركجا واژه ي سبز به كار رفته به رنگ زرد تغيير دهد

از زرده ميدان تا زردوار

شاگرد راننده اتوبوس مرتب داد ميزد : زردوار ، زردوار ... بدو حركت كرديم ... زردوار جا نموني

زردعلي نفس زنان خودش را به اتوبوس رساند ، نوجواني زرده رو كه هنوز پشت لبش زرد نشده بود ، يك كيسه گوجه زرد را به زور با خود حمل ميكرد ، بعد از اينكه كيسه ي گوجه زرد را در صندوق بغل اتوبوس گذاشت نفسي كشيد و سوار شد

حق داشت نفس نفس بزند ، طفلكي از زرده ميدان تا ترمينال با آن بار سنگين گوجه زرد پياده آمده بود

زردعلي چند ماهي ميشد كه از زردوار آمده بود تهران براي كار ، او در يك مغازه ي زردي فروشي شاگرد شده بود ، تمام روز با ميوه جات و زرديجات سر و كار داشت و گاهي به سفارش مشتري زردي هم پاك ميكرد ، آخر وقتها هم فلفل زردهاي درشت را به سفارش كبابي محل جدا ميكرد. حالا در موسم زرد بهار با اشتياق فراوان قصد برگشت به روستاي سرزردشان را داشت. دلش براي خوردن زردي پلو كنار خانواده پر ميزد ، فكر ميكرد امسال حتما خواهرش دوباره براي باز شدن بختش تمام وقت زرده گره زده است ، در اين بهار كاملا زرد با آن زرده زاران بكر و دست نخورده ، دويدن روي تپه هاي سرزرد ، غلطيدن روي زرده ها ديوانه اش كرده بود

هنوز شاگرد راننده فرياد ميكرد : زردوار بدو كه حركت كرديم زردوار بدو........

راننده اتوبوس داشت براي همكارش تعريف ميكرد كه چطور مامور راهنمايي رانندگي بر سر عبور از چراغ زرد كه زرد نبود بلكه زرد بود او را متوقف و طلب رشوه كرده بود

زردعلي بيقرار حركت كردن اتوبوس بود ، از سر بي حوصلگي تزئينات جلوي اتوبوس را از نظر ميگذرانيد ، خرمهره هاي آويزان از آينه - دسته گلها و زرده هاي روي داشبورد پرچم زرد و سفيد و قرمز ايران - شعري كه قاب شده به ستون وسط چسبيده بود (من چه زردم امروز) و

كنار زردعلي سيدي با شال و كلاه زرد نشسته بود ، بيتابي او را كه ديد با لهجه ي زردواري گفت : چيه فرزندم؟ دلت شاد و سرت زرد باد ، چرا اينقدر نگراني؟ زردعلي با ناراحتي جواب داد : اينجوري كه معلومه نصف شب ميرسيم زردوار ، سيد كلاه زردش را روي سر جابجا كرد و ادامه داد : بالاخره ميرسيم حالا يك كم دير بشه چه اشكالي داره ؟ بعد يك مشت چاغاله ي زرد ريخت تو مشت زردعلي و گفت : برگ زرديست تحفه ي درويش .

تقريبا همه به تاخير در حركت اتوبوس اعتراض داشتند جز دختري كه در صندلي سمت چپ زردعلي نشسته بود ، با چشماني زرد كه سرگرم خواندن روزنامه ي كلمه زرد بود . در همين بين بود كه ناگهان يكي از نيروهاي ضد شورش جلو اتوبوس زرد شد و با تحكم گفت : اين اتوبوس توقيفه ، راننده با دستپاچگي پاسخ داد : چرا ؟ ما كه خلافي ... ، ولي قبل از آنكه جمله ي راننده تمام شود با باتوم محكم كوبيد روي شيشه و نعره زد: مرتيكه حالا ديگه اتوبوس زرد تو جاده راه ميندازي؟

مسافرها از ترس يكي يكي پياده ميشدند ،راننده قصد اعتراض بيشتر به مامور را داشت كه پيرمردي او را نصيحت كرد : زبان سرخ سر زرد ميدهد بر باد ... زردعلي هاج و واج مانده بود

دختر چشم زرد آرام زمزمه ميكرد : دستهايم را در باغچه ميكارم ... زرد خواهد شد ...ميدانم ... ميدانم........

shanbehzadeh — Wed, 09 Dec 2009 11:31:00 GMT

“Ensemble Shanbehzadeh”

Concert in Slovenia - Dec 2009

11th Dec 20h Cancarjev Dom Cultural Congress centre (Linhart Hall)
Presernova Cesta 10,1000 Ljubljana

http://zamaaneh.com/maroufi/2009/12/post_226.html

shanbehzadeh — Thu, 03 Dec 2009 01:15:04 GMT

gotogoye abbas maroufi ba saeid shanbehzadeh

http://zamaaneh.com/maroufi/2009/12/post_226.html

اهل‏الهوا، و مردمان عاشق

اولین بار که برنامه‏ی موسیقی بوشهری سعید شنبه‏زاده را دیدم و شنیدم، سال ۲۰۰۴ بود؛ در سالن بزرگ «خانه‏ی فرهنگ‏های جهان» برلین، که ۱۶۰۰−۱۷۰۰ نفر همراه با موزیک کش و قوس می‏آمدند و نوازندگان و خوانندگان را همراهی می‏کردند.
جمعیتی که بیش‌ترشان آلمانی بودند و برای آشنایی با نوعی موزیک و فرهنگ ایرانی به آن‏جا آمده بودند و با حالتی شادمان صحنه را رقص‏کنان، به سختی ترک کردند.

سعید شنبه‏زاده، موزیسین نام‏دار ایرانی که سال‏ها است در فرانسه کار و زندگی می‏کند، موزیک بندری را با موزیک جاز تلفیق کرده و با استفاده از نی‏انبان بوشهر در کنار ساکسی‌فون و ترومپت به نقطه‏ی تازه‏ای در موزیک بوشهری رسیده که چاووشی‏ خوانی‏ها، یزله ‏خوانی‏ها و شروه‏خوانی‏ها را ارتقا بخشیده است. اما نکته‏ی قابل توجه، شعرهایی است که از ادبيات مقاومت در این موسیقی به کار گرفته می‏شود.
به بهانه‏ی کنسرتی که سعید شنبه‏زاده با موزیک «زار»ش، روز ۴ دسامبر در شهر هانوفر آلمان برگزار خواهد کرد، با او گپی زده‏ام که شاید گوشه‏ای از این نوع موسیقی و شعر مقاومت را نشان دهم.

آقای شنبه‏زاده، نوع موزیک شما شروه‏خوانی است یا نوحه خوانی؟ یعنی چه نوع موزیکی از موزیک بوشهری است؟

پیش از این که به طور رسمی شروع به کار کنم، موسیقی‏ای را می‏شنیدم که به «موسیقی بندری» مشهور بود. در حالی که فقط بخشی از موسیقی عروسی بود که روی صحنه تحت عنوان موسیقی جنوب ایران اجرا می‏شد.
وقتی شروع به کار کردم، با شناختی که از فرهنگ و منطقه‏ام داشتم، می‏دانستم که گستره‏ی موسیقی بوشهر یا به طور کلی موسیقی جنوب ایران، موسیقی خوزستان و یا هرمزگان خیلی فراتر از رپرتوارهایی است که فقط در عروسی‏ها اجرا می‏شود.

وقتی کار شما را شنیدم، متوجه شدم که جهانش با آن نوع موسیقی، اساساً متفاوت است. احساس کردم نوع موزیک شما، موزیک مقاومت نسبت به زندگی، به سختی روزگار و به سختی کار است. حتا کلام و شعرش هم همین‏طور است، نه؟

کاملاً درست می‏گویید. چون موسیقی جنوب ایران، همان‏طور که گفتم، بخش‏های مختلفی دارد. بندری فقط ملودی‏هایی است که در عروسی‏های جنوب ایران اجرا می‏کنند. تازه آن موسیقی بندری‏ای که متداول شده و مردم در ایران به این نام می‏شناسند، حتی همان فرم اصیلی که مثلا در بندرعباس و یا بوشهر اجرا می‏شود، نیست.

من به عنوان اولین کسی که این کار را شروع کردم، تلاش‏ام این بود که به شنونده و مخاطب‏‏ام شناختی واقعی از فرهنگ موسیقیایی بوشهر و جنوب ایران و حاشیه‏ی خلیج فارس بدهم.
با این هدف، روی بخش‏های مختلف مراسم و آداب و رسوم‏هایی که با موسیقی توأم بود، یعنی از موسیقی به عنوان ابزاری برای اجرای آن مراسم استفاده می‏شد، کار کردم و آن‏ها را روی صحنه آوردم.

گستره‏ی این کار خیلی وسیع‏تر شد و طوری شد که در حالی که ما داشتیم موسیقی سنتی‏ای را که قدمت زیادی داشت اجرا می‏کردیم، شنونده‏های ما و حتی آن‏هایی که بومی بودند، فکر می‏کردند ما نوآوری کرده‏ایم و کار جدیدی را داریم انجام می‏دهیم.
در صورتی که چیز جدیدی نبود. کاری بود که در فرهنگ ما وجود داشت، ولی مورد استفاده قرار نمی‏گرفت. کسی فکر نمی‏کرد که این‏ها هم موسیقی هستند. وقتی صحبت از موسیقی جنوب می‏شد، تصور می‏کردند سازی است که فقط در مراسم عروسی نواخته می‏شود.

ما این را گسترش دادیم و تمام آواها و نواهایی را که مثلا در موسیقی کار به نام «نَی‏مه‏» معروف هستند، همین‏طور شروه‏خوانی‏ها، زید‏خوانی‏ها، یزله‏خوانی‏ها، چاووشی‏خوانی‏ها و… را به صورت داستان و به حالت روایتی که مثلاً یک کسی در جنوب چگونه زندگی می‏کند و با چه چیزهایی سرو کار دارد، اجرا کردیم که توانست خیلی موفق باشد.

من این کار را در بخش اجرای موسیقی سنتی و با اجرای سازهای سنتی بوشهر، دو ماه ادامه دادم.

چیز دیگری که به فکرم رسید، این بود که چطور می‏توانیم بخش‏های مختلف موسیقی سنتی جنوب را با فرهنگ‏های موسیقایی دیگر دنیا و فرم‏های دیگر موسیقی‏ای که در دنیا وجود دارد، با هم تلفیق کنیم و به چیز جدیدی برسیم. چون این‏جا دیگر ابداع شخصی من بود و پا را از سنت بوشهر فراتر گذاشته بودم.

اولین حرکتی که کردم، تلفیق این موسیقی و رقص‏ها با موسیقی جاز بود. یا تلفیق رقص و موسیقی جنوب ایران با رقص مدرن، موسیقی باروک و حتی موسیقی و رقص هیپ‏هاپ.

بخش دیگری در کنار اجرای صرف موسیقی سنتی بوشهر برای خودم انتخاب کردم، یعنی تلفیق این موسیقی با فرهنگ‏های دیگر موسیقی که آن‏ها هم دارای اصالتی بودند. چون اگر موسیقی بوشهر را با چیزی که اصالت نداشت تلفیق می‏کردیم، باز به همان موسیقی بندری متداولی که فقط بخواهیم سر و صدایی ایجاد کنیم و هیچ فلسفه‏ای پشت آن نباشد.

وقتی کار شما را شنیدم، جایی که مثلا از موزیک جاز استفاده کرده‏اید و نحوه‏ی استفاده از ترومپت، ساکسفون و یا سازهایی که متعلق به موزیک جاز است، به گونه‏ای بود که من یک لحظه احساس کردم این موسیقی جایی در موزیک بوشهری، در همان چاووشی‏ خوانی‏ها یا یزله‏خوانی‏ها، بوده و گم بوده است.
خُب این مستلزم دانشی است که آدم بتواند این‏ها را با هم درست تلفیق کند و طوری فراهم کند که مردم فکر کنند بوده. من خودم فکر کردم این موسیقی بوده و من نشنیده بودم. چه نکته‏ای وزنه‏ی سنگینش بود که باعث شد موزیک بوشهری را با جاز ترکیب کنید؟

مثال خیلی ساده‏ای از تخصص خود شما می‏زنم؛ یک نویسنده یا رمان نویس ایرانی یا آلمانی، قبل از این که بخواهد آلمانی، ایرانی و یا چینی باشد، باید یک رمان نویس باشد. یعنی دانش نویسندگی و نوشتن رمان را بداند. بعد از آن است که ماتریالی که استفاده می‏کند، گونه‏ای که داستانش را می‏پروراند و یا موضوعاتی که به آن می‏پردازد، رنگ و بوی ملیت‏اش را به خود می‏گیرد و این‏جاست که مقداری جدا سازی می‏شود.
در موسیقی هم وقتی می‏گوییم موسیقی بوشهر، موسیقی خراسان، موسیقی هند، موسیقی سنتی ایرانی؛ قبل از این که بخواهد سنتی ایرانی باشد، باید موسیقی باشد یا قبل از این که بخواهد هندی باشد، باید اول موسیقی باشد. شاید بعضی‏ جاها این مساله گم شده بود که مثلا کسی که نی‏انبونه می‏زد، فقط می‏خواست صدای این نی‏انبونه را دربیاورد، بدون این که فهمی از موسیقی داشته باشد.

موسیقی به هر صورت یک هنر است، علم و فلسفه‏ای هم پشت آن هست و چهارچوبی دارد. تمام موسیقی‏های دنیا از چهارچوب مشخصی پیروی می‏کنند. هر موزیسینی، هر سازی از هر نقطه‏ی دنیا را که بخواهد بزند، اول باید این چهارچوب مشخص را بشناسد و این اطلاع را به عنوان یک موزیسین داشته باشد.
اگر موزیسین نباشد، داستانش فرق می‏کند؛ مثلا کسی که در خانقاه دف می‏زند، احتیاجی ندارد موسیقی‏دان و موزیسین باشد. اسمش هم موزیسین نیست و حتی خودش نیز قبول ندارد آن‏چه می‏زند، یک قطعه‏ی موسیقی است. او دارد به خاطر اجرای یک مراسم، صدایی را تولید می‏کند و آن صدا تا زمانی که در خدمت این مراسم باشد، قابل قبول است.

حتا اگر شما تکنیک خیلی بالایی از نظر اجرای موسیقی داشته باشید، استفاده از آن در خانقاه به‏درد نمی‏خورد. پس این‏جا بحث استفاده‏ی ابزاری از وسیله‏ای است که صدا تولید می‏کند و این صدا هم باید در خدمت موضوع مشخصی باشد.

وقتی شناختی جزیی پیدا کردم (هنوز هم دارم ادامه می‏دهم، کنسرواتوار می‏روم و درس موسیقی می‏خوانم. داستان کنکاش کردن و دنبال گشتن من هنوز تمام نشده)، به ریشه‏های مشترکی رسیدم و وقتی این ریشه‏ها را پیدا کردم، دیدم که در موسیقی جاز هم این‏ها هست؛ چهارچوب آن و این که صداها به چه صورت باشد، حتا شیوه‏ی قرار گرفتن موزیسین‏ها و شیوه‏ی به دست گرفتن سازها. مقداری نیاز به این بود که دقت بیشتری بکنیم. چیزی وجود داشته اما بعضی‏ وقت‏ها به خاطر عدم دقت و این که ما خوب نگاه نکرده‏ایم، یا خوب نشنیده‏ایم، آن را گم کرده‏ایم.

من همیشه به همشهری‏هام می‏گفتم: ما کنار دریا زندگی می‏کنیم، اما چون برای ما خیلی عادی شده، هیچ ‏وقت دریا را ندیده‏ايم، هیچ وقت صدای دریا را نمی‏شنویم. روزهای پنجشنبه و جمعه مردم می‏روند کنار دریا می‏ایستند، صدای ضبط ماشین‏شان را بلند می‏کنند، اما صدای زیبایی دریا را اصلا نمی‏شنوند. انگار چیزی وجود ندارد و ما هم هیچ وقت آن را ندیده‏ایم.

عمده‏ی مشکل ما این‏جاست که آن‏چه را داشته‏ایم، هیچ وقت نشنیدیم، هیچ وقت نچشیدیم و هیچ وقت لمس‏اش نکردیم. به خاطر این که خیلی طبیعی بوده، از وقتی که دنیا آمده‏ایم، کنار ما بوده و همین مساله‏ی طبیعی بودنش باعث شده که ما آن را کم‏تر ببینیم.

مثلاً در طبیعت، وقتی ما همین‏طور از خانه بیرون می‏رویم، درخت‏ها را نمی‏بینیم. کور می‏شویم. یعنی دچار کوررنگی می‏شویم و چیزهایی دیگر برایمان عادی می‏شود. درست می‏گویی.
من چه وقتی کارهای تو را می‏شنوم و چه موقعی که آن‏ها را روی صحنه دیده‏ام، احساس می‏کنم این موسیقی از کنار دریا می‏آید. چیزی هم که در آن خیلی مهم بود، بحث مقاومتش بود؛ تمام شعرهایش و نوع موزیک حالت مقاومت دارد. نه به خاطر سیاست؛ مقاومت نسبت به سختی روزگار، نسبت به…

چه موسیقی عزا، چه موسیقی عروسی و چه موسیقی کار، (فلسفه‏ی وجودی‏اش) ایجاد جنبش و حرکت است. موسیقی اگر حرکت ایجاد نکند، اصلا در هیچ مراسمی قابل قبول نیست؛ این از جهت سنتی آن.

یک موزیسین وقتی به کیفیت موسیقی و کیفیت صدا اهمیت بدهد، باید به این موضوع توجه داشته باشد که یکی از مسایل مهم در این موسیقی‏ها، ایجاد تحرک است. حال می‏خواهد عزا، عروسی، کار، لالایی خواندن و یا هر بخش دیگری که می‏خواهد باشد. حتی شروه که شاید آواز خیلی غمناکی به نظر برسد، وقتی به عمق آن می‏روی، می‏بینی می‏خواهد تو را به تفکر وادارد و در نهایت به تحرک وابدارد. فلسفه‏ی وجودی این موسیقی در این فرهنگ این است که به تو بگوید: بیکار نمان و بيکار ننشین.

مراسمی در جنوب هست به نام «زار»؛ زار نوعی بیماری است. بیماری است که یک آدم منفعل، کسی که از نظر اقتصادی هیچ درآمدی نداشته باشد و هیچ حرکتی نکند، به آن دچار می‏شود.
«بابازار» و «مامازار»ها و گروهی به نام «اهل‏الهوا» که می‏آیند و به اجرای موسیقی می‏پردازند (مرحوم غلامحسین ساعدی به اشتباه اهل هوا نوشته‏اند و خیلی‏ها به اشتباه افتاده اند. اهل الهوا به معنای کسانی که فضایی هستند نیست. اهل الهوا یعنی آدم‏های عاشق، آدم‏هایی که دنبال نهایت عشق می‏گردند) تمام سعی و تلاش‏شان این است که مریض را به حرکت وا بدارند.

یعنی با موسیقی، با آواز، با آواها و نواها کاری کنند که این بیمار تحرک پیدا کند و با این تحرک بیماری از وجودش بیرون بیاید.

این مساله‏ای بود که من روی آن فکر می‏کردم که چرا به این موسیقی، خیلی آگاهانه جهتی داده‏اند که یک حالت مطربی پیدا کند و چیزی در حد بشکن و بالابنداز باشد. افراد غیربومی و بعضا افراد بومی به خاطر این که چرخ زندگی‏شان بچرخد و دو دلار پول دربیاورند، اشعار این موسیقی را نیز عوض کرده‏اند.
شعرهایی که در اصل فرهنگ جنوب ایران، در بوشهر، بندرعباس و… هست، شعرهایی است که حقیقت روز و روزگار و زندگی را دنبال می‏کند.

فرازو افتضاحی

shanbehzadeh — Tue, 24 Nov 2009 19:24:03 GMT

چقدر سختن آدم از یه جایی بیاد و نتونه فراموشش کنه. بعضی وقتا این فراموش نکردن، آدم گرفتار یه مسائل پوچی میکنه که اصلا هیچ مشکلی که از زندگیت حل نمیکنه بلکه از زندگی هم عقب میندازت.

نشریه های ده مو یا بهتر بگم شهرک مو یا شهر مو یا استان مو یا درباره افتخارات و مشکلات فوتبال شهر مینویسن یا مصاحبه با بزرگان ادب و هنر و موسیقی که در هیچ جای کره خاکی هیچ احد وناسی اسم اونا رو نشنیده. اما بزرگ هستن ،چرا ،والا مو هم هنوز نفهمیدم.

خلاصه اگه یه غیر بوشهری این نشریه ها رو بخونه متعجب میمونه که این همه آدم بزرگ چطوری توی این شهر کوچیک جا شده.

بگذریم.

یکی از این آدم بزرگا که این وبلاگ کوچیک مو جا نمیده اسمش رو ببرم درباره موسیقی بوشهر و وضعیت موسیقی بوشهر نظر داده بود.

این آدم بزرگ حدودا به قول خودش نزدیک به سی سالی میشه که سنتور میزنه و نتیجه سی سال زحمتش در یک سی دی خام منتشر شده.

بله والا ،یعنی یک اثر داره که هیچی نزده و شما هم هر سی دی خامی رو روی دستگاه صوتی بزارید مشیه اثر این آقا.

البته ایشون همکارهایی هم در بوشهر دارن که ظاهرا در زمانهای قدیم گروهی داشتن و نتیجه فعالیت این گروه هم سی دی خام دیگری بوده

بگذریم.

این اساتید محترم بدلیل اینکه در موسیقی ستنی ایرانی کارشون رو به اتمام رسوندن و تمام حرفهایی که باید میزدن و درسهایی که میبایست میدادن دادن،رو به موسیقی محلی بوشهر آورده و میخواند که تحولی جدی و اساسی در موسیقی بوشهر ایجاد کنند.

خلاصه اینکه با بالا گرفتن بحث موسیقی بوشهر در مجامع مختلف هنری ایران ودنیا ،این دوستان هم دست به کار شده و گروه تشکیل داده و بار سفر بسته و آماده برای سفر به خارج و تورهای داخل ایران

در اولین حرکتی که این حضرات کردند این بوده که طبق معمول همیشه برای اینکه بخواند مطرح باشند و طبق سنت دیرینه در ایران ،فحاشی و بد وبیراه گفتن .

البته این استاد گرامی یه جمله خوب در باره فرازو گفته بود و این بود که "فرازو افتضاح اندر افتضاح است".

راست گفته بخدا،

خجالت نمیکشی مرد، ۴۱ سالتن نی اانبونه دست میگری و لخت میشی و قر توی کمرت میندازی . عامو فکرت آخرتت نمیکنی ،حقا که افتضاحی فرازو.تو عوض اینکه بری ریشی بزاری تسبیح توی دست بگیری ساز سنگین و رنگین بزنی مثل تار و سنتور و کمونچه و یا پیانو،رفتی رقاص شدی.

آبرو شهر بردی ،اینم شد کار!

از او بدتر این چه شعرای مزخرفین که میخونی

زیر عمامه و نیمفهمم ملا علی و از این چیزای مزخرف و افتضاح.

آبروی شهر بوشهر بردی واقعا.اصلا میفهمی فرازو تو از این به بعد نگو که اهل بوشهری . ما بوشهریهای متعهد و متدین رازی نیستیم.

نی انبونه هم شد ساز. اگر نی انبونه ساز درست و حسابی بود که استاد شجریان توی کاراش استفاده میکرد و یا استاد علیزاده. پس نتیجه میگیریم که این سازها خوب نیستن.

یادت میاد او سالی که استاد علیزاده اومد بوشهر و تو نیومدی حتی یه عکسی باهاش بگیری ،اما ما آبروی بوشهر رو خریدیم و تا تونستیم با علیزاده عکسی یادگاری گرفتیم،بله همین عکس های یادگاری که با علیزاده و شجریان و بهاری گرفتیم باعث پیشرفت موسیقی بوشهر شده و شناسوندن فرهنگ بوشهر به دنیا مدیون این عکس یادگاری هاست. اگر ما عکس یادگاری با اساتید نمی گرفتیم دنیا نمیفهمید که ما عکس یادگاری گرفتیم و در نتیجه موسیقی بوشهر رشد نمیکرد.ما حتی زمانی که استاد میخواست بره توالت باهاش عکس داریم و این نشونه علاقه ما به استاد بود و استاد هم در یه خاطره نوشتن که" بوشهری ها حتی دم مستراح هم من رو ول نمیکردن". اما تو چه کردی فرازو ؟

نی انبونه زدی و رقاصی کردی. یه عکس یادگاری با استاد و اساتید تهرونی و موسیقی سنتی ایرانی داری که فردا آیندگان در بوشهر از این اثر استفاده کنند و به خودشون ببالند و بگن بوشهری بزرگ با تهرونی بزرگتر عکس یادگاری گرفته. فرازو ما حتی با دربون تالار وحدت عکس یادگاری داریم،زمانی که رفته بودیم تهرون برای جشنواره فجر با تمام تهرونی های عکس گرفتیم . یه هنرمند بوشهری زمانی میتونه باعث افتخار باشه که با جغبه سنتور و جعبه تار در تهرون راه بره و نه اینکه مثل تو با پوست گند نی انبون و دمام به اینجا و اونجا بره و بگه این ساز بوشهریه.

کی گفته که تحصیل موسیقی باعث رشد یه موزسین میشه؟ موزسینی بوشهری که حتی یه عکس یادگاری با شجریان نداشته باشه و یا علیزاده هر چی هم که بزنه و بخونه فایده نداره.

خلاصه بهت گفته باشیم فرازو تا خودت آدم نکنی و یه سازی که آبرو مندانه باشه مثل سنتور یا تار و یا پیانو و از این دسته سازها نمیتونی هنرمند باشی.و تا چند تا عکس یادگاری با هنرمندای تهرونی نگیری فایده نداره.

اصلا فرازو تو تا حالا یه خانواده درست حسابی توی بوشهر دیدی که بچش بزاره نی انبونه بزنه. هر چی آدم فهمیدن و متفکر و شناخته شده در بوشهر که دستشون به دهنوشون میرسه بچه هاشون شاگردای تار و سه تار و پیانو و ارگ و سنتور ما هستن پس ای فرازو افتضاح بفهم که بوشهری فهمیده و روشنفکر نمیخواد بچش رقاص بشه و همبونه زن و میخواد که بچش بشه علیزادها و شجریانها. پس برو توبه کن. و یا حداقل موسیقی سنتی نمیزنی برو خواننده پاپ بشو. تا افتخاری باشی برای بوشهر .برو توی مسابقه ایران استار شرکت کن تا عامو ستار بهت امتیاز بده شاید آبروی بوشهر بخری.

افتضاحی فرازو و اندر افتضاح.

کنسرت بزرگ گروه شنبه زاده در هانوفر آلمان

shanbehzadeh — Sun, 18 Oct 2009 10:20:18 GMT

کنسرت بزرگ تلفیقی گروه شنبه زاده (موسیقی بوشهر و جاز) در تاریخ ۴ دسامبر در کشور آلمان شهر هانوفر برگزار میگردد.در این اجرا ۴ هنرمند بزرگ و مطرح موسیقی جاز گروه شنبه زاده را همراهی میکنند.

محل اجرا موزیک سنتروم ساعت ۲۰

ماتئو دوناریه نوازنده ساکسوفون و کلارینت

امانوئل کوجیا نوازنده گیتار

هیوبر دوپنت نوازنده گیتار باس

جو کوئیتزگه نوازنده درامز

حبیب مفتاح بوشهری نوازنده دمام و تمپو

سردار محمد جانی نوازنده عود

نقیب شنبه زاده نوازنده ضرب و تمپو

سعید شنبه زاده،رقص و نوازنده نی انبان و نی جفتی

لینک یوتیوب قسمتی از اجرای گروه:

http://www.youtube.com/watch?v=qBzo8npaLNY

http://www.washingtonprism.org/

shanbehzadeh — Sat, 10 Oct 2009 04:03:01 GMT

از حوزه هنر و موسیقی
گفت و گوی اختصاصی با سعید شنبه زاده و پییق تی لووآ آهنگساز فرانسوی وی

سوريه کبيری- واشنگتن پریزم

سعید شنبه زاده از کوچه بازار شهر بوشهر موسیقی را فراگرفت. ولی اجرای برنامه در جشنواره فجر سال ۱٣۶۸ (۱۹۹٠) آغاز کار رسمی و حرفه ای وی به شمار می رود. آغازی که با جایزه اول جشنواره همراه شد. از فعالیت های دیگر هنری او در ایران، می توان به کار با ارکستر سمفونی تهران اشاره کرد. در خارج از ایران نیز از جمله جشنواره های گلوبال فست (جشنواره جهانی) در آمریکا، وومکس در اسپانیا، و تیرگان در کانادا را، در کارنامه دارد.

در عین حال به دعوت دانشگاه تورنتو در سال تحصیلی 1996-1997 به عنوان استاد مهمان در بخش موسیقی جهان، موسیقی جنوب ایران را تدریس کرده است.

احتمالا حضور وی در جشنواره تیرگان در تورنتو در تابستان گذشته و استقبال فراوان جامعه ایرانی این شهر و بسیاری دیگر از ساکنان تورنتو از آن برنامه دیدنی، باعث شد که این بار "انجمن موسیقی دنیای کوچک" (اسمال ورلد میوزیک سوسایتی) از این هنرمند برای اجرای برنامه در این شهر دعوت کند. به همین سبب نیز از ساعت ساعت ۸ شامگاه شنبه سوم اکتبر (یازدهم مهر ماه) همراه با پسر هنرمندش نقیب و ارکستر اختصاصی خود در "مرکز هنرهای نمایشی ریچموند هیل" برنامه داشت.

آقای شنبه زاده نخست تنها با پسرش روی صحنه آمد، به اتفاق او چند قطعه اجرا کرد، و سپس گروه چهارنفره ارکستر فرانسوی خود را فراخواند، و برنامه را با مشارکت آنها و پسرش پی گرفت. شنبه زاده در همان ابتدا، شال سبز رنگ بزرگ خود را روی دست هایش بلند کرد. این اقدام وی با استقبال یک پارچه و کف زدن های طولانی حاضران روبرو شد.

او در خلال این برنامه نیز که با اجرای ترانه های جدیدش و از جمله "آه سیمرغ" ساخته پییق تی لووآ آهنگساز نامدار فرانسوی همراه بود، با یکی دو اظهارنظر خود، جمعیت حاضر را چندین بار سر وجد آورد و به شدت مورد تشویق مخاطبان خویش قرار گرفت. وی در اظهارنظرهای اش به مسائل جاری در ایران پرداخت و گفت: "آه سیمرغ را به هموطنان داخلی تقدیم می کنم، که همچون اسطوره های ایرانی برای کسب آزادی و حقوق حقه خویش در تلاشند."

او در بخش دیگری از اظهارات خود خاطرنشان کرد: "در تورنتو وجود متفکرین و قشر فرهیخته ایرانی، سبب شده که این شهر محل خوبی برای رشد موسیقی اصیل شود. چراکه این قشر حمایت گسترده ای از این نوع موسیقی می کنند. بنابراین اگر قرار باشد که موسیقی شرقی و ایرانی در غرب حضور داشته باشد و رشد کند، کانادا و به ویژه شهرهایی مانند تورنتو و مونترال از مناسب ترین مکان ها خواهند بود."

روز پس از این اجرا، آقایان شنبه زاده و پییق تی لووآ در گفت و گویی اختصاصی با واشنگتن پریزم به پرسش های این نشریه پاسخ دادند. متن این گفت و گو از نظر خوانندگان گرامی می گذرد.

س: آقای شنبه زاده شما در جشنواره تیرگان که در تابستان گذشته در تورنتو برگزار شد، به این شهر آمدید و برنامه اجرا کردید. پیشتر هم در دانشگاه این شهر در بخش موسیقی جهان، موسیقی جنوب ایران را تدریس می کردید.

سعید شنبه زاده: "اینکه جامعه ابرانیان تورنتو پس از آشنایی با جامعه میزبان و کسب موفقیت در آن همچنان به اصل خویش و از جمله هنر ایرانی می بالند و در ترویج آن می کوشند، نکته بسیار مهمی است."

بنابراین با تورنتو و ایرانیان ساکن آن ناآشنا نیستید. آیا اجرای این برنامه شما را به جمع بندی جدیدی رساند؟

ج: باید بگویم هربار که در جامعه ابرانیان تورنتو حضور پیدا می کنم، پیشرفت ها و تغییرات مثبت زیادی را در این جامعه می بینم. به نظر من در واقع اینک اوضاع به گونه ای است که تعداد ایرانیان که در انتاریو و یه ویژه تورنتو زندگی می کنند، این استان را به صورت یکی از استان های ایران درآورده اند. با این تفاوت که در اینجا آنچه را که مایلند در وطن داشته باشند ولی از آن محرومند، دارند. یعنی امنیت اجتماعی، وجود مدارس خوب برای فرزندان، نبود مافیا بازی و باج گیری، و زندگی در جامعه ای نسبتا دمکراتیک، همان چیزی است که ایرانیان مایلند در استان های داخل کشور از آنها برخوردار باشند، ولی نیستند. در حالی که در اینجا به همه این خواسته ها رسیده اند.

س: منظورتان از جامعه ای نسبتا دمکراتیک چیست؟

ج: اینکه می دانیم جامعه صددرصد دمکراتیک شاید ایده ال گرایانه باشد، و در هیچ کجا کاملا شکل عملی پیدا نکرده است. اما جوامعی که نسبتا دمکراتیک هستند، همان چیزی می باشند که ملت ایران دهه هاست در پی ایجاد آنند.

در اینجا هم بسیاری از ۱٠٠ تا ۱۵٠ هزار ایرانی که در استان انتاریو زندگی می کنند، توانسته اند نسبت به جامعه ای که در آن حضور دارند، شناخت خوبی پیدا نمایند. با این شناخت هم توانسته اند وارد جامعه میزبان شوند، و جای شایسته خود را پیدا کنند. البته ایرانی در هر کجای دنیا که باشد، ایرانی است.

من هر بار که به تورنتو می آیم، از جامعه ابرانیان این شهر بیشتر خوشم می آید. البته این جامعه نیز نقاط مثبت و منفی دارد. اما اینکه پس از آشنایی با جامعه میزبان و کسب موفقیت در آن همچنان به اصل خویش و از جمله هنر ایرانی می بالند و در ترویج آن می کوشند، نکته بسیار مهمی است. آنها مطالعات عمیقی در فرهنگ و موسیقی ریشه دار خود دارند، و به خوبی از این مقولات پشتیبانی می کنند.

من خودم آدم زودآشنایی هستم. اما برای دوست شدن، انسان سختی می باشم. با اینهمه در بین ایرانیان خارج از کشور، بیشترین تعداد دوستانم در تورنتو زندگی می کنند. زیرا افراد با صداقتی هستند، و شناخت فرهنگ خودشان برایشان اهمیت دارد.

س: می توانید نمونه ای ذکر کنید؟

ج: بله، من ۲۲ سالست که روی صحنه هستم. بنابراین وقتی به جشنواره تیرگان می آیم، کاملا می فهمم این جشنواره برای برگزارکنندگان سود مالی نداشته است. ولی این کار با زیبایی تمام انجام شد، و بخشی از فرهنگ غنی ایران را معرفی کرد. امیدوارم این گونه کارها ادامه پیدا کند. چراکه نه تنها فرهنگ ایران را به نسل جوان تر ایرانیان معرفی می کند، بلکه به غیرایرانیان نیز شناخت خوبی می دهد.

س: کنسولگری فرانسه در تورنتو از پشتیبانان مالی برنامه شما بود. کمی در این باره بگویید.

ج: پس از پایان برنامه کنسول فرانسه با من گفت و گو کرد. وی خاطرنشان نمود که ما یکی از معروفترین گروه های موسیقی فرانسوی را دعوت کردیم، ولی توانستیم تنها ۱٠ نفر را به سالن اجرا بیاوریم. ولی از برنامه شما چنین استقبالی شد، و ۹۵ درصد حاضران ایرانی بودند. بنابراین از این پس در هر کجای کانادا که بخواهید برنامه اجرا کنید، ما سرمایه گذاری می کنیم. من امیدوارم که جامعه ابرانیان علاقمند به فرهنگ خود نیز، همچنان به حمایت خویش ادامه دهند.

در عین حال معتقدم که ادامه به صورت متمرکز، بیشتر مثمر ثمر است. مسائل ما ایرانی ها نهادینه نشده است. چراکه مثلا هیچگاه هیچ نهاد دولتی و غیر دولتی در کشور ما نبوده که به طور مستمر مثلا از آشپزی، موسیقی و صنایع دستی اصیل ایران پشتیبانی کند. سبب هم اینست که پیش و پس از انقلاب حکومت های مستبد در ایران سرکار بوده اند. بنابراین اصالت فرهنگی ایران برایشان اهمیت زیادی نداشته است، و تنها به دادن شعار اکتفا کرده اند. در عین حال به سبب ماهیت استبدادی خود، هرگز اجازه نداده اند که هیچ نهاد غیردولتی به راحتی تأسیس شود و کار و فعالیت کند.

اما در خارج از کشور، امکان چنین نهادینه شدنی وجود دارد. یعنی می توان به صورت حرفه ای برنامه ریزی و سازماندهی کرد. در عین حال هنرمندان و هنرپذیران نباید به دلال ها اجازه دهند که با روپوش و چهره فرهنگی به خواسته های خود که قطعا فرهنگ اصیل نیست، برسند. به نظر من جشنواره تیرگان یک حرکت اتفاقی بود. اینگونه حرکت ها هستند، که باید نهادینه شوند.

ما آدم های خیرخواه در مورد فرهنگ خود زیاد داریم.

پییق تی لووآ: "در فرهنگ های شرقی یک چیز خاص، باستانی و با احساس وجود دارد، که مثل عطر می ماند و بوی خوش می افشاند."

افرادی را داریم که مایلند برای این فرهنگ سرمایه گذاری کنند. اما چنین اقدامی به پشتوانه علمی و فرهنگی نیاز دارد. به عبارت دیگر علاقمندان با پشتوانه پول ندارند، و پولداران از پشتوانه علمی و فرهنگی کافی برخوردار نیستند.

به همین سبب هم هست، که خودم مجبورم با گروه های خارجی کار کنم. در حالی که در واقع دوست دارم سود کارم به ایرانی ها برسد. بنابراین در حقیقت کار من با ایرانیان تورنتو، یک استثناء می باشد. چراکه این بار هم که به این شهر آمدم، به دعوت انجمن موسیقی دنیای کوچک بود که کانادایی است، و من از همکاری با این گروه خوشحالم. (البته بخش مربوط به موسیقی ایرانی آن، زیرنظر آقای محمود شریکر اداره می شود.)

س: با توجه به این اظهارات، آیا حاضرید برای زندگی به تورنتو بیائید؟

ج: الان ۹ سالت که در پاریس به سر می برم، و ۱۶ سالی می شود که اصلا نمی دانم کجا هستم. زیرا مرتب این طرف و آن طرف می روم. بنابراین هنوز هیچ جا را به عوان خانه برنگزیده ام. چراکه با بچه ها مانند کولی های خانه بدوش بوده ایم. اما سبب اقامت در فرانسه، مهیا بودن موقعیت برای کار بهتر بود. به همین سبب نمی توانم بگویم تا کی در پاریس خواهم ماند. البته همانگونه که گفتم، آدمی نیستم که خود را به یک جغرافیای خاص وابسته کنم. به همین سبب هم در هیچ کجای دنیا خانه که سهل است، یک متر زمین هم ندارم و نمی خواهم داشته باشم. البته احساس می کنم هنوز در فرانسه کار دارم. ولی شاید روزی به تورنتو نقل مکان کردم.

س: حال که سخن به اقلیم ها و جغرافیا کشید، آیا دلتان برای ایران تنگ نمی شود؟

ج: حقیقتش را بخواهید بیشتر از آنکه دلم برای ایران تنگ شود، دلم برایش می گیرد. زیرا بهشتی است، که به دست دوزخیان اداره می شود.

س: شما پیشتر در هنگام کار کارگردان های صاحب نام سینمای ایران از جمله آقایان ناصر تقوایی و محسن مخملباف، برای مجموعه فیلم های "قصه های کیش" با آنها همکاری داشتید. مثلا در "گفتگو با باد" آقای بیضایی ایفای نقش اول، و در عین حال ساخت موسیقی این فیلم و برخی از آثار کارگردانان دیگر به عهده شما بود. آیا مایل نیستید بار دیگر حضوری به هر شکل در سینما داشته باشید؟

ج: اگر فرصتی دست دهد، دوست دارم با خانم شیرین نشاط همکاری کنم. چون هم از کارهای او و هم تا اندازه ای که با ویژگی هایش آشنایی دارم، از شخصیت خودش خوشم می آید.

س: آیا تاکنون در آمریکا برنامه اجرا کرده اید؟

ج: بله! در واشنگتن، فیلا دلفیا، و نیویورک!

س: برای من خیلی جالب است که شما در لس آنجلس که دارای بیشترین جمعیت ایرانی می باشد، برنامه نداشته اید.

ج: بینید من کار حرفه ای می کنم. چراکه اولا تنها نیستم، و دوما گروه همکارانم حرفه ای هستند. آنها در سطح جهانی مطرحند، و پیشینه معتبر دارند. بنابراین به هر کجا که می روم، دعوت باید از سوی مجموعه معتبر و شناخته شده با پیشینه مشخص باشد. من تا بحال از سوی چنین مجموعه ای به لس آنجلس دعوت نشده ام. البته اشخاص به صورت فردی از من دعوت به عمل آورده اند. اما همانگونه که گفتم کار من روش خاص خود را دارد. بنابراین نداشتن اجرا به هیچوجه دلیل بی علاقگی به کار در لس آنجلس نیست. چراکه همواره دوست دارم مخاطبان اولم هموطنان ایرانی باشند. البته تا به حال به استثنای تورنتو، عکس این خواسته من بوده، و بیشتر شرکت کنندگان در کنسرت هایم غیرایرانی بوده اند. بنابراین اگر دعوت از سوی مجموعه معتبر و شناخته شده ایرانی یا غیرایرانی لس آنجلس داشته باشم، حتما با خوشحالی آن را می پذیرم.

آقای پییق تی لووآ نیز به چند پرسش واشنگتن پریزم پاسخ داد.

س: شما چه زمانی با آقای شنبه زاده آشنا شدید؟

ج: دو سال پیش!

س: همکاری اخیر کی بین شما دو نفر شکل گرفت؟

ج: در ماه ژوئن (خرداد) سعید را دیدم، و درباره رخدادهای ایران با هم گفت و گو کردیم. من در خلال تابستان و زیر تأثیر این رخدادها قطعه آه سیمرغ را ساختم، که نشان از احترامم به تصمیم ایرانیان برای دستیابی به دمکراسی می باشد. در عین حال سیمرغ در ادبیات ایران نماد مهمی به شمارمی رود.

س: از ادبیات ایران چه می دانید؟

ج: (با خنده) مثل همه عمرخیام را می شناسم. البته من با نویسندگان عرب از جمله لبنانی و مراکشی، و صاحب قلمان ایرانی آشنایی خوبی دارم.

نقیب شنبه زاده

من به کشورهای آذربایجان، ازبکستان، افغانستان، تاجیکستان، ترکمنستان، و مصر سفرهای طولانی داشته ام و به ویژه ۶ سال روی موسیقی آذربایجانی کار کرده ام.

س: با این حساب باید با زبان هایی هم آشنایی داشته باشید.

ج: بله بجز فرانسوی که زبان مادریم است، به اسپانیولی و انگلیسی تسلط دارم، و کمی هم روسی بلدم.

س: شما از چندین کشور شرقی نام بردید، که به آنها سفر کرده اید و حتی در برخی اقامت های طولانی داشته اید. چه طور تاکنون به ایران نرفته اید؟

ج: (با خنده) دوست دارم در نخستین فرصت ممکن، و البته با سعید به ایران سفر کنم.

س: حتی در موقعیت کنونی؟

ج: بله زیرا من آدمی فرهنگی، و نه سیاسی، هستم. در عین حال عاشق فرهنگ ایرانم، و دوست دارم این سرزمین را از نزدیک ببینم.

س: پس از حضور در چندین کشور شرقی، به نظر شما فرهنگ های شرقی و غربی چه تفاوتی با هم دارند؟
ج: در فرهنگ های شرقی یک چیز خاص، باستانی و با احساس وجود دارد، که مثل عطر می ماند و بوی خوش می افشاند. به نظر من بهترین بوی دنیا، عطری است که از خانه های عربی به مشام می رسد. یعنی چیزی عجیب، تاریک و در عین حال غریب! می توانم بگویم فرهنگ غربی کمبود شعر دارد. یعنی در غرب یک ساعت شصت دقیقه است. اما در شرق یک ساعت چیزی نیست. به این مفهوم که برداشت ها در شرق و غرب با هم تفاوت زیادی دارد. مثلا غربی ها هرگز نمی توانند صوفی باشند. این بخش اسرار آمیز فرهنگ شرقی بسیار زیباست.

س: خوب، ابرانیان تورنتو را چگونه دیدید؟

ج: آنها فوق العاده و سخاوتمند بودند. این مهمان نوازی جامعه ابرانیان یکی دیگر از وجوه تمایز و تفاوت های بزرگ دو فرهنگ است، که در باره اش گفت و گو کردیم. وقتی با یک ایرانی روبرو هستیم، فورا یخ ها آب می شود و همه انسانیم. ولی یک غربی تا کاملا با کسی آشنا نباشد، به راحتی می گوید برو، ترا نمی شناسم.

س: کار مویسقی را از چه سنی آغاز کردید؟

ج: از سن بسیار بالا! چراکه تازه وقتی بیست ساله شدم، به سراغ موسیقی رفتم. در صورتی سن درست برای این کار، از چهار-پنج سالگی است.

س: الان چند سال دارید؟

ج: سی و نه سال!

س: آیا به موفقیت های قابل توجهی دست پیدا کرده اید؟

ج: بله از جشنواره های موسیقیایی معتبر کشورهای مختلف از جمله آلمان، آمریکا، و فرانسه جوایز معتبری مانند الیویا میسون دریافت کرده ام.

سوریه کبیری دبیر ارشد واشنگتن پریزم است

shanbehzadeh — Thu, 08 Oct 2009 08:01:18 GMT

در مرکز هنرهاي نمايشي ريچموندهيل
شنبه زاده در تورنتو شنبه اي سبز برپا کرد

تو از كدام ديار و قبيله اي كه اينگونه در سوگ ستاره در شب تاريك شروه ميخواني. تو آتشفشان رنج يك قوم و ملتي در طول تاريخ كه فواره ميزني. فواره ملتهب درون كه دلها را به آتش ميكشد و يك آن خاطره ها را ميبرد به تاريخ و جغرافياي آن سرزمين كهن، در كنار آبهاي گرم جنوب، در ميان مردم پر مهر و مقاوم، در كنار خليج فارس و در ميان نخلهاي سرفراز بوشهر.

ويديويي از اين برنامه را در زير مشاهده مي نماييد:http://www.salamtoronto.ca/News-Detail.asp?ArtID=3735
در ميان انبوه جمعيت در سالن تازه تاسيس ريچموندهيل سنتر در ميان جمعيتي حدود 500 نفر نشسته ام. ميگويند اگر يك عاشق در جمعي باشد همه را عاشق ميكند. حال تصور كنيد كه 500 عاشق با هم باشند چه ميكنند؟ گاهي اوقات آدم نميتواند تصور كند كه در شهر تورنتو، در منطقه ريچموندهيل، اين همه عاشق به ناگهان دور هم جمع شوند. به همه چيز اميدوار ميشوم، به عشق و زندگي دوباره سلا‌م ميكنم.ما عجب مردمي هستيم واقعاً گوهر شناسيم. گويي همه امشب جمع شده اند در كنار خليج نيلگون فارس. همه ميخواهند آن مرواريد سياه را صيد كنند. انسان فراموش ميكند كه در كجاست. اين مرواريدي كه همه به دنبال آن هستند كيست؟ در اين خيالم كه ناگهان سعيد مي آيد.

سعيد شنبه زاده: «بايد كاري را اجرا كرد كه درخور شان مردم باشد، چون تماشاچي براي ما بسيار مهم است.»- عكس از سلا‌م تورنتو

اينجا كنسرت سعيد شنبه زاده است در روز شنبه سوم اكتبر 2009، در جمع خسته دلا‌ن عاشق،‌ در جمع ايراني هاي خونگرم، و آنگاه انفجار شور و شوق و زيبايي و هنر و تركيب هنر جنوب ايران با هنر موسيقي كلا‌سيك با اجراي 4 نوازنده زن فرانسوي و چه تركيبي كه نميداني در شروه خواني هنرمندان بوشهري نشسته اي يا در سالن اجراي كنسرت هاي موسيقي كلا‌سيك هنرمندان اروپايي و كانادايي.
سعيد با شروه خواني شروع ميكند. با حزني كه از وجود انسانها مايه ميگيرد. شروه آهنگ سوزناك درد دل هاي انسانهاي پر شور جنوب ايران است كه انفجاري از مسائل درون آنها است. سرزمين آفتاب،‌ سرزمين دشتستان، سرزمين فايز، سرزمين رئيس علي دلواري و سرزمين سعيد شنبه زاده.
شروه به صورت منفرد و تك نفري با نوايي سوزناك اجرا ميشود. اين آوا در قالب دو بيتي هايي است كه بيشتر عاشقانه و سوزناك اند و بوي وصل و فراق و وصف معشوق را ميدهند. چقدر محتواي اين سروده ها با مسائل مهاجرت و غربت نزديك است. براي همين بود كه ناي و نواي سعيد در اين شب، نواي دل همه ما بود و ترانه هاي او حرفهاي دل ما.
اجراي زيباي شنبه زاده و تركيب هماهنگ موسيقي محلي جنوب ايران و سازهاي كلا‌سيك و ريتم هاي موزون سعيد در قالب رقص و پايكوبي سالن را به قله هاي شور و احساس ميبرد و دوستداران اين موسيقي را آنچان با اجرا كننده نزديك و هماهنگ ميكند كه هر كسي انگار خود به اجرا پرداخته است. در يك هارموني زيبا همه به شور و نواي درون خود جواب ميدهند و با سعيد همصدا ميشوند.
در آن ديار، مردم خونگرم و زحمت كش، همه آرزوها و خواسته ها و عقده ها و ظلم هاي برخود رفته را در بيان شروه در شبها و روزها و گاه و بيگاه در سايه درختان در محفل هاي دوستانه و شب نشيني ها، عنوان ميكنند و درون را از بار سنگين برآن نشسته سبك مي نمايند. سعيد نيز اين گونه كرد. بويژه هنگام اجراي خيام خواني خود گريزي به مسائل اجتماعي و سياسي روز زد و حرفهاي دل مردم ايران را چه در داخل كشور و چه در خارج به شروه‌هاي خود افزود. آه از نهاد جمعيت داخل سالن برخاست و همه با شور و التهاب غيرقابل وصفي با او همنوا شدند و بار سنگين دل را خالي كردند.

نجيب شنبه زاده:«من سيزده سال است كه سازهاي جنوب ايران را ميزنم و الا‌ن هم در پاريس به كلا‌س موسيقي ميروم.» - عكس از سلا‌م تورنتو

انسان براي مبارزه در مقابل عوامل مختلف ناراحت كننده هميشه در طول تاريخ ابزارهاي مناسبي را فراهم كرده است. شروه خواني هم يكي از آنهاست. ابزاري براي احساس تنفر از فشارهاي اجتماعي، اقتصادي، ظلم و بي عدالتي. آنگاه كه تمامي اين عوامل دست به دست هم داده و عرصه زندگي را براي مردم جنوب تنگ ميكرده است؛ شروه و شروه خواني آنها را به آسمانها ميبرد و تا لحظه هايي هر چند كوتاه دل از غم دور ميشود و رنجها و ستم ها از خاطره ها زوده ميگردد. آري شروه فرياد سوزناك يك نفر محزون نيست كه درجايي بايستد و عقده دل را خالي كند. شروه فرياد نسلها و گروه هاي در رنج و ظلم و ستم است كه در جهت بازگويي اين جورها از حنجره انساني همچو سعيد شنبه زاده بيرون مي آيد و اين صداي همه است كه در طول سالها و قرنها در طول تاريخ انعكاس داشته است.
مگر نه آن كه سعيد نيز حرفهاي دل مردم ايران را در سالن زيبا ريچموندهيل سنتر طنين انداز كرد. از ديگران و از سعيد و پسرش كه فرزندي شايسته و هنرمند است،‌مي پرسم كه رمز كار و عشق به اين هنر چيست و از كجا سرچشمه ميگيرد.

سعيد شنبه زاده را پس از اجراي مراسم، در حالي كه نشاط و شادابي در چهره و صورت همه شركت كنندگان مشاهده ميشد در ميان مردم مي بينم كه ساده و بي‌ريا در انبوه جمعيت ايستاده و به علا‌قمندان خود امضاء ميدهد و عكس مي اندازد. از او مي‌پرسم نظرش راجع به استقبال مردم چگونه است. جواب ميدهد: «استقبال مردم بسيار خوب بود و بسيار دلگرم كننده. من يك جمله اي را در كنسرت گفتم در اينجا باز ميگويم. اگر موسيقي ايران بخواهد رشد كند، اين رشد از ايرانيان فهيم تورنتو برخواهد خاست. اينجا يك پايگاه بسيار خوبي است كه از حركت هاي فرهنگي حمايت ميكنند. من تقريباً به تمام دنيا سفر كرده ام، در اغلب كشورهاي دنيا كنسرت داده ام. ولي اينجا محيطي است بسيار دلگرم كننده.»
از شنبه زاده سوال ميكنم ما بايد چه بكنيم تا موسيقي‌مان جهاني شود. ميگويد:«ما اول بايد خودمان موسيقي مان را بشناسيم. هر وقت خودمان توانستيم جهاني بشويم، موسيقي مان هم جهاني ميشود. كتابمان هم جهاني ميشود. نوشته هايمان هم جهاني ميشود. شعرمان هم جهاني ميشود.»
شما در رابطه با تحصيلا‌ت آكادميك در موسيقي چكار كرده ايد : «من از نظر آكادميك موسيقي كلا‌سيك غربي خوانده ام. ساكسيفون ميزنم.»
شما در اجراي كنسرتتان تلفيقي از موسيقي سنتي جنوب كشورمان با موسيقي كلا‌سيك انجام داديد خيلي زيبا بود و نميشد تشخيص داد كه اين دو از هم جدا هستند.نظرتان در اين باره چيست؟
سعيد جواب داد:«به هر صورت آدم كاري را كه ميخواهد روي صحنه ببرد، چون مردمي كه حضور پيدا ميكنند ارزشمند هستند، پس بايد كاري را اجرا كرد كه در شان مردم باشد يعني تماشاچي براي ما بسيار مهم است و ما بايد همانطوري كه آنها برايمان ارزش قائل شده و به تماشا آمده اند، براي آنها ارزش قائل شويم. اگر قرار باشد ما بدهيم كاري را با‌سمه‌اي تحويل مردم دهيم و روي آن زحمت نكشيم، خوب اين خيلي كم لطفي است.» از او مي پرسم: سعيد جان آيا دوست داشتي اين آهنگ ها را در بوشهر بخواني؟
سعيد جواب ميدهد:«كاملا‌ً، بله صددرصد. البته من آدمي هستم كه محل جغرافيايي برايم زياد مهم نيست. انسانهايي هم كه در اينجا بودند شايد كمتر از آدمهاي داخل بوشهر نبودند. من تقريباً تمام شهرهاي دنيا رفته ام. همه مردم در هر جاي جهان براي من عزيز و گرامي هستند.»
يكي از كساني كه در اين كنسرت خوش درخشيد و نشان داد كه در آينده از هنرمندان قابل خواهد بود، پسر شنبه زاده بود كه تنبك ميزد و خوب هم ميزد. او را در ميان جمعيت پيدا كردم. خواستم كه خودش را معرفي كن. نجيب شنبه زاده اين گونه جواب ميگويد:«من نجيب شنبه زاده هستم و در فرانسه مشغول تحصيل هستم.»
از او نظرش را درباره اين شب پرسيدم، گفت:«خيلي برنامه خوبي بود.»
پرسيدم شما نواختن تنبك را از كي ياد گرفته اي، جواب داد:‌«من دو سال با آقاي فرهمند در تهران كار كرده ام. حدود سيزده سال است كه سازهاي جنوب ايران را مي زنم و الا‌ن هم در پاريس به كلا‌س موسيقي ميروم. مي خواهم موسيقي را ادامه دهم.»
در رابطه با رشته تحصيلي كه ميخواند گفت: «من الا‌ن حسابداري ميخوانم ولي بعداً كه ديپلم گرفتم، همه وقتم را به كار موسيقي خواهم پرداخت.»
از نجيب پرسيدم چرا موقع تنبك زدن، زمين را نگاه ميكرد. جواب داد:«من موقع تنبك زدن نميدانم كجا را نگاه ميكنم. حالتم را در آن موقع تشخيص نميدهم.»

‌ پس از كنسرت بازار ديد و بازديد و خوش و بش گرم است، شايد بعضي از دوستان كه چندين مدت است همديگر را نديده اند در اين طور مواقع يكديگر را مي بينند. از تعدادي افراد نظرشان را درباره اين كنسرت سوال كردم.

از سلي خواننده محبوب و موسيقي شناس كه در تورنتو اقامت دارد درباره برنامه هاي شنبه زاده پرسيدم، جواب داد: «برنامه امشب از اينكه گوشه اي از موسيقي فولكوريك ايران را از جاي خاصي مثل بوشهر بتوان با اين وسعت به نمايش در آورد، ويژگي هاي خاص خودش را داشت. ايشان توي كارش موفق بود، بخصوص آنكه شنبه زاده هم نوازنده خوبي است و هم تركيبي كه درست كرده با اين گروه شنيدني بود. پسر ايشان ريتم را بسيار خوب مي زند.»

سلي خواننده معروف:«شنبه زاده توي كارش موفق بود. تركيبي كه درست كرده بسيار شنيدني بود.» - عكس از سلا‌م تورنتو

از سلي پرسيدم با توجه به تخصصش در موسيقي، اين نوع موسيقي ما چگونه ميتواند جهاني بشود. گفت:«با همين تكرارها. با همين كه شما از چندين فرد كه ايراني نيستند دعوت ميكني و آنها را مي‌آوري و داخل موسيقي سنتي خودمان ميكني. با همين كوشش ها ميشود اين كار را كرد.»
از او پرسيدم استقبال مردم را چگونه ديديد، جواب داد:«بسيار خوب بود.»

شاهين كلا‌نتري در رابطه با برنامه شنبه زاده ميگويد: «فوق العاده بود. كاري كه ايشان كرده بود يك نوع ارائه خاصي از موسيقي جنوب ايران بود كه براي همه خيلي نو بود و ايشان با آن قدرت و توانايي كه دارد، توانست يك چهره خيلي زيبا و جديدي را براي همه روشن كند. هماهنگي بين موسيقي سنتي و كلا‌سيك خيلي نو و خوب بود، مخصوصاً كه بين ساز ايراني و سازهاي كلا‌سيك يك همخواني جديدي بوجود آورده بود. پسر ايشان هم فوق العاده بود، شايد بتوان گفت او هم در حد پدرش هنر خاصي را ارائه كرد.»

شاهين كلا‌نتري:«هماهنگي بين موسيقي سنتي و كلا‌سيك خيلي نو و خوب بود.»- عكس از سلا‌م تورنتو

محمد صالحي گيلا‌ني كه به شغل حسابداري در تورنتو اشتغال دارند در رابطه با كنسرت اين شب گفت: «بسيار زحمت كشيده شده بود. از طريق مجله سلا‌م تورنتو و ساير اسپانسرهاي ديگر برنامه بسيار خوبي ارائه شد. هم جنبه هنري آن خوب بود و هم جنبه اجتماعي آن. استقبال مردم هم خوب بود.

محمد صالحي گيلا‌ني :«بسيار زحمت كشيده شده بود.از طريق مجله سلا‌م تورنتو و ساير اسپانسرهاي ديگر، برنامه خوبي ارائه شد.» سلورا لفرجاني:«اين كار خيلي ارزشمند بود. مسائل روز جامعه ايراني را مطرح كرد.» - عكس از سلا‌م تورنتو

در مجموع برنامه راضي كننده اي بود. هم شاد بود، هم مفاهيم اجتماعي داشت و هم بخشي از موسيقي ايران را همراه با موسيقي مدرن به نمايش گذاشتند. از نظر من عالي بود. از همه كساني كه براي اين برنامه زحمت كشيدند تشكر ميكنم. ما هم از طرف كانون دوست داران گيلا‌ن درصدد هستيم از آقاي پور رضا يا مسعودي دعوت بعمل آوريم كه براي اجراي برنامه بيايند به اينجا.»

سلورا لفرجاني در جواب سوال من كه نظرش را در رابطه به رقص و پايكوبي هاي شنبه زاده سوال كردم، اينگونه پاسخ داد:«به نظر من كار او پخته بود. خيلي جالب بود. بويژه كه او كارهاي موسيقي ما را به جهانيان عرضه ميكند، اين كار خيلي ارزشمند است. مخصوصاً كه به مسائل اجتماعي هم پرداخت و مسائل روز جامعه ايراني را مطرح كرد. از اين جنبه هم جالب بود و مردم خوب استقبال كردند.»

خانم طوفان كه از مونترال در اين برنامه مشاركت كرده بود و در پايان به گروه اجرا كننده كنسرت هدايايي شامل دست بند و شال سبز هديه داد، در اين رابطه گفت:«اسم مستعار من طوفان است. سرتاسر دنيا من را به همين نام مي شناسند. برنامه شنبه زاده يك برنامه بسيار خوب اجتماعي، مبارزاتي و محلي بود، كه در هم ادغام شده بودند و بسيار گويا بود. حرفش را با حركات و ساز به مردم انتقال داد. من دشتستاني هستم،‌ كه دليران آن محل مشهور هستند. من متولد بندر ماهشهر هستم.»
از طوفان پرسيدم اين هدايايي كه به گروه داد چه بوده؟

طوفان:«حرفش را با حركات و ساز به مردم انتقال داد.»

جواب داد:«اين هدايا، النگوي پرچم سه رنگ شيرو خورشيد نشان ايران به رنگ سبز بود. به حمايت از عزيزانمان در ايران.»

خانم نبوي از هنرمندان سرشناس و قديمي ايراني در تورنتو كه با برنامه راديو ايران تورنتو همكاري دارند در رابطه با برنامه هاي امشب اينگونه صحبت كردند:«برنامه هاي امشب فوق العاده بود. به دو دليل. يكي آنكه به موسيقي واقعي جنوب پرداخته بود. چون همان جوري كه خودشان گفتند، موسيقي جنوب ميدان خيلي وسيعي دارد و ما تنها آن چيزي را كه از موسيقي جنوب مي شناسيم بخش خيلي كوچكي از آن است.

خانم نبوي:«شما هيچ مرزي بين اجراي تلفيقي اين دو نوع موسيقي نمي بينيد.»- عكس از سلا‌م تورنتو

از جمله اين موسيقي ها موسيقي زار است كه بنياد آن از جنوب است و براي مراسم عزاداري، عروسي و شفاي مريض بكار ميرود. شنبه زاده شاهكارش اين است كه اين موسيقي را دارد معرفي ميكند. گوشه هاي مختلف آن را هر بار معرفي ميكند. بنابراين اين كار به نظر من خيلي ارزشمند است و تلفيق اين موسيقي يعني آن چيزي كه امروز به نام موسيقي ملل مي شناسيم. ايشان آن را ارائه داد.»

شهرام معافي:«مردم كار شنبه زاده را بسيار پسنديدند.»- عكس از سلا‌م تورنتو

شهرام معافي درباره اين كنسرت اينگونه اظهار نظر ميكند: «من تلفيق موسيقي بوشهري با كار كلا‌سيك را از همه بيشتر دوست داشتم. كار بسيار جذابي بود و خسته كننده نبود. مردم هم خيلي پسنديدند.»

چشمم به دختر خانمي فرانسوي كه يكي از اعضاي كنسرت شنبه زاده بود افتاد كه وسايل و سازش را جمع كرده و در حال خارج شدن از سالن بود. از او درخواست كردم كه نظرش را درباره كنسرت شنبه زاده براي خوانندگان ما بازگو كند.

پوتين گري:«من موسيقي جنوب ايران را خيلي دوست دارم.»- عكس از سلا‌م تورنتو

"پوتين" دختر خانم فرانسوي اينگونه گفت:«من يكي از اعضاي اركستر هستم كه به تورنتو آمده ايم. من خيلي خوشحالم از همكاري كه با سعيد دارم. حضور تماشاگران خيلي خوب بود و مخصوصاً تشويق ها و كف زدنهاي آنها. موسيقي كلا‌سيك نواخته شده را من خيلي دوست دارم. من موسيقي جنوب ايران را هم خيلي دوست دارم.» نظر او را درباره هنرها و رقص سعيد سوال كردم، جواب داد :«او يك رقصنده بسيار خوبي است.»

از راهرو بيرون مي آيم و به سمت پاركينگ بزرگ اين محل حركت ميكنم. ساعت 11 شب است. يك آن خودم را در كنار اسكله هاي بوشهر در كنار خليج فارس احساس ميكنم كه نواي ني شنبه زاده به گوش ميرسد كه از شعر فايز ميخواند:
پس از مرگم نخواهم هاي هايي
نه فرياد و نه افغان و نوايي
بگوييد گشته فايز كشته دل
ندارد كشته دل خون بهايي
من هم زير لب زمزمه ميكنم :
تو از كدام ديار و قبيله اي
كه اين گونه با نواي ني و ساز خود
در شب تاريك
بر مزار ستاره ها نشسته و در سوگ آزادي
شروه ميخواني.

http://www.salamtoronto.ca/News-Detail.asp?ArtID=3735

shanbehzadeh — Wed, 07 Oct 2009 16:24:18 GMT

گزارشي از کنسرت سعيد شنبه زاده
در مرکز هنرهاي نمايشي ريچموندهيل
شنبه زاده در تورنتو شنبه اي سبز برپا کرد

http://salamtoronto.ca/News-Detail.asp?ArtID=3735

گفت وگوی شهروند با سعید شنبه زاده

shanbehzadeh — Fri, 02 Oct 2009 12:31:18 GMT

گفت وگوی شهروند با سعید شنبه زاده هنرمند موسیقی دان

سعید شنبه‌زاده، آهنگساز و نوازنده نی انبان، نی جفتی و دمام از سازهای بومی ایرانی و رهبر گروه شنبه‌زاده ‌است که در زمینه موسیقی فولکلور جنوب ایران فعالیت می‌کند. او ۲۴ آذر سال ۱۳۴۷ در خانواده‌ای اهل هنر در بوشهر به دنیا آمد. برادرش نوازنده حرفه‌ای بود که با موسیقی غربی نیز آشنایی داشت و ترومپت می نواخت. سعید در ابتدا از طریق خانواده و سپس در کوچه بازار بوشهر با موسیقی سنتی شهرش آشنا شد.

سعید امروز فرسنگ ها از جنوب ایران دور است و در پاریس اقامت دارد، اما موسیقی و هنر بومی خودش را از یاد نبرده و همه جا معرف آن است. او که امروز موسیقی دان موفقی در اروپاست، در کنسرواتوار موسیقی کلاسیک پاریس درس خوانده و در کنسرواتوار ساکسیفون می نوازد.

سال گذشته در جشنواره تیرگان که از 17 تا 20 جولای 2008 در تورنتو برگزار شد، یکی از چهره های محبوب و موفق جشنواره، سعید شنبه زاده و گروهش بود که با نوع موسیقی اش که تلفیقی از موسیقی بوشهری و جاز است و به تم موسیقی آفریقایی نزدیک، همه را به وجد و رقص آورده بود.

شنبه زاده، دوباره میهمان تورنتوست. او از اینجا با خاطره ای خوش رفته و می خواهد آن خاطره را تکرار کند. در پیوند با کنسرت سوم اکتبر او در تورنتو، گفت وگویی با او ترتیب داده ایم که در زیر می خوانید.

آقای شنبه زاده چه چیزی باعث شد که به دنبال موسیقی بروید؟

ـ در جنوب ایران معمولا هر گوشه ی زندگی خود به خود با موسیقی همراه است، اما خانواده ما هم در موسیقی بسیار فعال بودند. از جمله خواهر من که رقصنده بود و یکی از برادرانم موسیقی کار می کرد و خودم هم علاقه خیلی زیادی داشتم به موسیقی و از سن 12ـ10 سالگی با سازهای ضربی و به صورت جدی به موسیقی پرداختم و سازی که با آن شروع کردم هم دمام بود.

چه شد که از ایران خارج شدید و فعالیتهای خودتان را خارج کشور ادامه دادید؟

ـ یک کمپانی فرانسوی مرا دعوت کرد و یک قرارداد 5 ساله با من بست. از طرفی دانشگاه تورنتوی کانادا نیز مرا برای تدریس دعوت کرده بود و علت مهاجرت به خارج کشور ادامه ی موسیقی بود و نه چیز دیگری. من در سال 1996 برای اولین بار به مدت یک سال در خارج کشور بودم و بار دوم از 2001 تا امروز در فرانسه هستم. حدودا شش ماه در دانشگاه تورنتو سازهای جنوبی را تدریس کردم. دمام، سنج، نی انبونه، سازهای مورد تدریس بودند و در کنارش رقصها و آئینی که هر یک قطعات موسیقی خاص خود را داشتند، توضیح می دادم و دانشجویان را با این مراسم و نحوه ی اجرای آن آشنا می کردم.

بعد از آن با Small World آشنا شدم و Alan Davis که کار ایده ی کنسرت Fusion را برای اولین بار من از ایشان گرفتم. آن دوران Alanبه من پیشنهاد کرد که من و خودش و یک موزیسین ارمنی و یک موزیسین اهل غنا Joseph Ashang با هم کار کنیم و این اولین کنسرت Fusion من بود که در خود فستیوالSmall World Music اجرا شد و من به این فکر افتادم که جدا از اینکه موسیقی سنتی بوشهر را کار کنم موسیقی دیگری هم کار کنم و خیلی هم جواب خوبی داد که نشریات معتبری چون Toronto Star و Now مطالب تشویق کننده ای در این مورد نوشتند و بعد از آن من به ایران برگشتم.

در تیرگان موسیقی بومی ات را با Jazz تلفیق کرده بودی و این بار با یک ارکستر سازهای زهی، چرا به موسیقی کلاسیک غرب روی آوردی؟

ـ موسیقی کلاسیک خصوصیاتی دارد که Jazz ندارد و بالعکس. در موسیقی Jazz ما روی یک Motif معمولا بداهه می نوازیم در موسیقی کلاسیک دیگر این Motif نوشته شده است و جایی برای بداهه ندارد و یک Composition انجام شده و این یک آزمایش خیلی موفقی شد چون نت به نت قطعه دیگر مشخص است و من هم تا حالا با ساز زهی کاری انجام نداده بودم و خیلی برای من جالب بود و با یک آهنگساز فرانسوی همکاری کردم و Motif های موسیقی را بهش دادم و یک قطعه بسیار خوبی را Composeکرد و حالا همین قطعه به یک ارکستر بزرگ دارد تبدیل می شود که سالهای بعد انجام خواهد شد. من حقیقتش حیفم آمد که این بار که به تورنتو می آیم این کار جدید را عرضه نکنم. اسم این آهنگساز فرانسوی Pierre Tillou است.

شعرها را چگونه و از کجا انتخاب می کنی؟

ـ یک سری اشعار محلی است از شعرایی مثل فائزی و مفتون، که در واقع دو بیتی سروده اند. یک سری اشعار از مولانا استفاده شده، یک سری ترانه ها مربوط به کار دریا است و معمولا شعرهایی انتخاب می کنم که ریشه داشته باشد و نتیجه ی تحقیق من است از جاشوها، ملوانها، از قدیمیان بوشهر و به این صورت آنها را پیدا کرده ام. یک سری اشعار هم اشعار انتقادی ـ اجتماعی است که در فرم "یزله خوانی" به کار سپرده می شود یا "خیام خوانی" که شعرهای انتقادی ـ اجتماعی دارند که هر وقت خوانده می شوند به روز است. من خودم شعرهای خیام، مولانا و شعرهای موسیقی کار دریا استفاده می کنم و بعضی مواقع هم یک دو بیت خودم اضافه می کنم که کمی تکمیل تر بشود یا فرم موسیقی کمی حال و هوا بگیرد. شعرهای انتقادی هم بیشتر حالت طنز دارد آن هم طنز اجتماعی.

ریشه موسیقی بوشهر از کجاست، بعضی ها معتقدند که از آفریقا به ایران آمده، آیا این درست است؟

ـ ببینید ما همچین چیزی را نمی توانیم بگوییم. موسیقی بوشهر ریشه های مختلفی دارد مثل تمام موسیقی های دیگر دنیا. موسیقی مثل یک انسان می ماند که ما نمی توانیم به صورت قطعی تعیین کنیم که ریشه ی ما از کجاست. اصلاً این یک سئوال فلسفی است که ما از کجاییم، از چی هستیم و چه جوری به وجود آمده ایم؟ موسیقی بوشهر ریشه آفریقایی دارد، ریشه هندی دارد، ریشه عربی دارد، ریشه فارسی دارد، و ویژگی هایش هم در آن منطقه موجود است چون مال آن منطقه است. نمی شود توقع داشته باشیم که موسیقی بوشهر چون در ایران است پس باید موسیقی آن هم شبیه تهران باشد. یا بگوییم چون تهران پایتخت ایران است، موسیقی که در تهران اجرا می شود موسیقی ایرانی و هیچ موسیقی دیگری موسیقی ایرانی نیست. چون ما موسیقی کردی هم داریم، موسیقی ترکی هم داریم، موسیقی بوشهری موسیقی جنوب ایران است و ریشه های مختلفی هم دارد و طبیعی است به خاطر مهاجرت. خود موسیقی سنتی ایران هم ریشه های ترکی، عربی و ریشه های دیگر دارد، ولی هیچ وقت از آن صحبت نمی شود. موسیقی بوشهر ریشه آفریقایی دارد، اما نه به این معنا که دیگر موسیقی ایرانی نیست. بعضی وقتها خیلی ها به خاطر اینکه کار ما را ضعیف کنند یا ما را از ایران جدا کنند، این مسئله را جلو می کشند که این که اصلا موسیقی ایران نیست و این موسیقی آفریقایی است، یا این موسیقی عربی ست، ولی باید بگویم موسیقی بوشهر موسیقی ایرانی است.

شما در فستیوالیهای معتبر جهان همیشه حضور داشتید و همیشه هم موضوع حقوق بشر را پیش می کشید، به نظر می رسد این دغدغه بزرگی برای شماست، همینطوره؟

ـ به عنوان هنرمندی ایرانی، اصلاً به عنوان یک انسان، ما یک سری دغدغه داریم. سئوال اول که به عنوان یک هنرمند باید از خودم بکنم، من چرا دارم کار موسیقی میکنم؟ می خواهم پول در بیاورم، می خواهم تجارت کنم، فلسفه ی موسیقی و هنر به نظر من انسان دوستی است و عشق. وقتی که ما می بینیم هر جای دنیا انسانی دارد کشته می شود و در حقش ظلم می شود و حق اش گرفته می شود، اگر حرکت نکنیم و خودسانسوری کنیم، اگر به خاطر اینکه من بروم ایران و دولت یک پول هنگفتی به من بدهد که دهانم را ببندم، امروز در خارج کشور، ساکت بمانم، این ظلم است. اگر حقایق را به خاطر پول، و خودشیرینی کتمان کنیم، ظلم می کنیم. یک مثال ساده می زنم در فرانسه ما الان یک کار کردیم و این سی دی کار شده، شرکتی که این سی دی را می خواهد بدهد بیرون، گفته که ما اگر بنویسیم "موسیقی خلیج فارس" این ممکن است ایجاد اشکال کند و عربها و سفارتها اعتراض کنند. من گفتم که نه، این از نظر من یک حقیقت تاریخی است چون اسمش خلیج فارس است، حالا هر کسی هم می خواهد اعتراض کند. حالا اگر ما خلیج فارس ننویسیم و به جایش بنویسیم خلیج عربی شاید هم بتوانیم پولی بگیریم مثلا از سفارت بحرین، از سفارت قطر، از امارات، ولی این را به عنوان هنرمند آیا من باید قبول بکنم؟ ممکن است اسم موسیقی خلیج عرب باعث بشود که بیشتر هم پول دربیاوریم ولی اینجا وجدان واقعاً می گذارد آدم چنین کاری انجام بدهد و واقعیتی را عوض بکند؟ من طبیعتاً قبول نکردم. حتی مسئله ای که الان در ایران دارد اتفاق می افتد، مسئله ای است که واقعاً انسان نمی تواند ساکت بنشیند. حتی در چند روز گذشته به من حمله شد و خطر جانی برای من ایجاد کرد که فیلم آن در یوتیوب هست. ما رفته بودیم در مسجد پاریس که به من حمله شد، اما ما نمی توانیم ساکت باشیم، برای آزادی و حقوق بشر و این وظیفه ی من است، هیچ منتی هم به کسی ندارم.

سپاسگزارم، زنده باشید.